Trybunał Konstytucyjny uznał, że delegacja ustawowa zawarta w art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy jest niezgodna z art. 92 ust. 1 Konstytucji przez brak wytycznych dotyczących treści rozporządzenia, co pociąga za sobą niekonstytucyjność samego rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych.
Istota
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skierował pytanie prawne dotyczące zgodności z art. 92 ust. 1 Konstytucji art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych. Pytanie powstało w związku ze sprawą administracyjną Marka W., któremu odmówiono uznania choroby za zawodową, powołując się na wykaz chorób zawodowych zawarty w rozporządzeniu. Sąd wskazał, że delegacja ustawowa…
📖jeszcze 132 słowa
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: I 1) art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.) w zakresie, w jakim nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia, oraz 2) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) – są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. II Przepisy powołane w części I tracą moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.
1.1. Postanowieniem z 6 lutego 2007 r. (sygn. akt III SA/Kr 125/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwrócił się
z pytaniem prawnym, czy art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz.
94, ze zm.; dalej: k.p.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych
zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych
w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115; dalej: rozporządzenie RM) są zgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji.
1.2. Stan faktyczny związany z wniesionym przez sąd pytaniem prawnym przedstawiał się następująco. Decyzją z 25 lipca 2005
r. (sygn. akt 213/2005) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie uznał, że choroba Marka W. nie jest chorobą zawodową
w postaci przewlekłej choroby układu ruchu, mającej być konsekwencją wykonywania zawodu listonosza. W uzasadnieniu decyzji
powołano się na orzeczenie lekarskie z 31 maja 2005 r. Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, w którym
stwierdzono znaczne ograniczenie ruchomości kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo-krzyżowego, a także początkowe zmiany zwyrodnieniowe
obu stawów kolanowych i rozmiękanie obu rzepek badanego, niekwalifikujące się jednak do grupy chorób zawodowych wskazanych
w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia RM.
Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie, decyzją z 26 października
2005 r. (sygn. akt NHP.61/1/76/05) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Krakowie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.