Wyrok TK z dnia 12 lipca 2012, sygn. P 24/10

1. Postanowieniem z 6 maja 2010 r. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział VIII Ubezpieczeń Społecznych przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, czy art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy – Prawo bankowe (Dz. U. Nr 71, poz. 609, ze zm.; dalej: ustawa nowelizująca lub ustawa zmieniająca) jest zgodny z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji) i zasadą sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji).

Uzasadniając postawione pytanie prawne, Sąd Okręgowy w Krakowie wskazał, że toczy się przed nim postępowanie zainicjowane odwołaniem od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Krakowie. Na mocy tej decyzji, wnioskodawczyni odmówiono umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, opłaconych przez nią z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności za okresy, w których korzystała z urlopu wychowawczego, tj. za okres od marca 2006 r. do października 2006 r. oraz za okres od października 2007 r. do sierpnia 2009 r. Odmowa nastąpiła ze względu na treść art. 4 ust. 1 ustawy nowelizującej. Rozważany przepis stanowi, iż na wniosek płatnika składek, który to płatnik w okresie od 1 stycznia 1999 r. do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej zgłaszał ubezpieczonego podlegającego obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu z tytułu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, ze zm.; dalej: ustawa systemowa), tj. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy przy tej działalności, i jednocześnie przebywającego na urlopie wychowawczym, Zakład Ubezpieczeń Społecznych umarza w całości lub w części należności z tytułu nieopłaconych składek na rozważane ubezpieczenia, przypadających za takiego ubezpieczonego w związku z prowadzeniem omawianej działalności