Wyrok TK z dnia 15 kwietnia 2008, sygn. P 26/06

1. Postanowieniem z 5 maja 2006 r. Sąd Rejonowy w Opolu, Wydział II Karny (sygn. akt II Kp 144/06), przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, czy art. 137 § 3 oraz art. 138 § 6 w związku z art. 47 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765, ze zm.; dalej: k.k.s.) są zgodne z art. 2 oraz z art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Pytanie prawne zostało złożone w związku z następującym stanem faktycznym:

W dniu 12 kwietnia 2006 r. do Sądu Rejonowego w Opolu wpłynął wniosek Urzędu Celnego w Opolu o orzeczenie przepadku przedmiotu wykroczenia skarbowego (70 paczek papierosów), którego popełnienie zostało w drodze mandatu karnego przypisane Mykoli Hermakowi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Mykola Hermak za popełnienie wykroczenia skarbowego, zakwalifikowanego z art. 91 § 4 i art. 65 § 4 w zw. z art. 7 § 1 k.k.s., został ukarany grzywną w drodze mandatu karnego oraz wyraził zgodę na orzeczenie przepadku przedmiotów.

Sąd przedstawiający pytanie prawne uzasadnił wątpliwości co do konstytucyjności kwestionowanych przepisów, powołując się na następujące argumenty:

Nowe, kwestionowane brzmienie przepisów art. 137 § 3, art. 138 § 6 oraz art. 47 § 4 k.k.s. zostało nadane na podstawie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 178; poz. 1479, dalej: ustawa nowelizująca z 2005 r.).

Zgodnie z art. 137 § 3 k.k.s. warunkiem nałożenia kary grzywny w drodze mandatu karnego jest wyrażenie przez sprawcę wykroczenia skarbowego zgody na przyjęcie