Postanowienie TK z dnia 15 kwietnia 2008, sygn. P 26/07

1. Sąd Rejonowy w Grudziądzu, VI Wydział Grodzki, postanowieniem z 17 kwietnia 2007 r. (sygn. akt VI Ns 7/07), wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 6933 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek ustanowienia kuratora, gdy wierzyciel nie jest znany, jest zgodny z art. 2 Konstytucji oraz czy art. 6933 § 3 zdanie drugie k.p.c. jest zgodny z art. 2 Konstytucji.

Pytanie prawne łączy się z następującym stanem faktycznym i prawnym:

Wnioskodawca Gmina Miasto Grudziądz – Dom Pomocy Społecznej nr 2 w Grudziądzu wniósł o zezwolenie na wpłacenie do depozytu sądowego określonej kwoty, z zastrzeżeniem, że depozyt ma być wydany osobie, która wykaże prawa do spadku po mieszkance domu pomocy społecznej Tekli G. Wniosek ten złożony został 16 lutego 2007 r. W dniu 22 lutego 2007 r. weszła w życie ustawa z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów (Dz. U. Nr 208, poz. 1537), która wprowadziła odpowiednie zmiany dotyczące spraw o zezwolenie na złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego. Do czasu wejścia wspomnianej nowelizacji k.p.c., jeżeli wnioskodawca (dłużnik) opierał swój wniosek na okoliczności, że nie wie, kto jest wierzycielem, to ten nieznany wierzyciel nie był uczestnikiem postępowania. Z samej istoty tego postępowania wynikało, że osoba ta nie bierze udziału w tym postępowaniu, mimo że dotyczyło ono jej praw. Gdyby bowiem osoba ta była znana, złożenie wniosku o zezwolenie na złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego nie miałoby racji bytu. W przeprowadzonej nowelizacji k.p.c. ustawodawca wprowadził obowiązek ustanowienia przez sąd kuratora dla nieznanego wierzyciela lub wierzyciela, którego miejsce zamieszkania nie jest znane.

Sąd