Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął, że obligatoryjne cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu za jednorazową sprzedaż nieletniemu, dokonaną przez pracownika, nawet jeśli przedsiębiorca dochował należytej staranności, jest proporcjonalną ingerencją w wolność gospodarczą, uzasadnioną nadrzędnym celem ochrony zdrowia i rozwoju młodzieży.
Istota
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skierował pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego dotyczące art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Chodziło o to, czy przepis ten, który nakazuje obligatoryjne cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu w przypadku sprzedaży alkoholu nieletnim (nawet jednorazowej i dokonanej przez pracownika), jest zgodny z konstytucyjną zasadą swobody działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji) w związku z zasadą proporcjonalności (art.…
📖jeszcze 155 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: Art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473, Nr 115, poz. 793 i Nr 176, poz. 1238, z 2008 r. Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 18, poz. 97 i Nr 144, poz. 1175 oraz z 2010 r. Nr 47, poz. 278 i Nr 127, poz. 857) w zakresie, w jakim wyklucza możliwość skutecznego powołania się przez przedsiębiorcę na wypełnienie przez niego wszystkich obowiązków mających na celu zapewnienie przestrzegania przez jego pracowników określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim, jest zgodny z art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
1. Postanowieniem z 26 marca 2009 r. (sygn. akt III SA/Gd 479/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zwrócił się do
Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu
w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231, ze zm.; dalej: u.w.t.p.a.) w zakresie,
w jakim wyklucza możliwość skutecznego powołania się przez przedsiębiorcę na wypełnienie przez niego wszystkich obowiązków
mających na celu zapewnienie przestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, jest zgodny z art.
22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
WSA w Gdańsku wskazuje, że interpretacja kwestionowanego przepisu, początkowo rozbieżna, a obecnie jednolita i ugruntowana,
prowadzi do uznania, że nawet jednorazowe nieprzestrzeganie zakazu sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim stanowi
przesłankę skutecznego cofnięcia zarówno pojedynczego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, jak i wszystkich zezwoleń
udzielonych dotychczas temu samemu podmiotowi na sprzedaż alkoholu w tym samym miejscu. Zdaniem WSA w Gdańsku, niekonstytucyjność
art. 18 ust. 10 pkt 1 lit a u.w.t.p.a. polega w niniejszej sprawie na przyjęciu w orzecznictwie sądów administracyjnych, że
jedyną przesłanką zastosowania tego przepisu jest nieprzestrzeganie przez przedsiębiorcę zasad sprzedaży alkoholu bez odniesienia
do winy czy wpływu przedsiębiorcy na okoliczność sprzedaży. Przedsiębiorca, który dopełnił wszystkich obowiązków, by w prowadzonym
przez siebie punkcie sprzedaży alkoholu zapewnić przestrzeganie przez pracowników określonych w ustawie zasad sprzedaży i
podawania alkoholu, i który sam osobiście tych zasad nie naruszył, ponosi wówczas odpowiedzialność w istocie absolutną, zupełnie
oderwaną od faktycznego działania lub zaniechania.
Tak właśnie jest, zdaniem WSA w Gdańsku, w rozpatrywanej przezeń sprawie toczącej się w wyniku skargi przedsiębiorcy na decyzję
Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 17 września 2008
📖jeszcze 7962 słowa
Przeczytaj pełną treść uzasadnienia
Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.