Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 grudnia 2014 r.
|
| Sygn. akt P 26/14 |
Uzasadnienie:
I
1. W postanowieniu z 9 maja 2014 r. – jak wynikałoby z akt postępowania – błędnie datowanym na 9 maja 2013 r. (sygn. akt II
C 352/13), które wpłynęło do Trybunału Konstytucyjnego 2 lipca 2014 r., Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie zwrócił się
z pytaniem prawnym, czy:
a) art. 16 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188, ze zm.; dalej:
prawo o adwokaturze) jest zgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji,
b) rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461; dalej: rozporządzenie
w sprawie opłat za czynności adwokackie) jest zgodne z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji,
c) § 2 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1 i § 6 pkt 6 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie są zgodne z art. 92 ust.
1 Konstytucji.
Pytanie prawne zostało wniesione na tle następującego stanu faktycznego i prawnego: Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
w wyroku z 14 listopada 2013 r. uwzględnił częściowo powództwo o zapłatę wytoczone przez osoby fizyczne przeciwko Skarbowi
Państwa. Pozwany, zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa, wystąpił w piśmie procesowym z 15 listopada 2013
r. o uzupełnienie wyroku o rozstrzygnięcie o kosztach zastępstwa procesowego.
2. W postanowieniu z 18 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II C 426/11), które wpłynęło do Trybunału Konstytucyjnego 8 sierpnia 2014
r., Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie zwrócił się z pytaniem prawnym, czy:
a) art. 16 ust. 2 i 3 prawa o adwokaturze jest zgodny z art.