Postanowienie TK z dnia 10 grudnia 2014, sygn. P 27/14

1. W postanowieniu z 14 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie, II Wydział Cywilny (dalej także: sąd), zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm.; dalej: u.k.s.c.) w zakresie, w jakim nie przewiduje zwrotu połowy opłaty od pozwu o rozwód w razie orzeczenia rozwodu na zgodny wniosek stron z winy pozwanego, jest zgodny z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Ponadto sąd sformułował pytanie następującej treści: „ewentualnie – na wypadek stwierdzenia braku formalnych podstaw do udzielenia odpowiedzi na pytanie prawne zawarte w pkt 1 postanowienia – czy art. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.; [dalej: ustawa o TK]) w zakresie, w jakim wykracza poza obowiązek wykazania przez sąd, że akt normatywny poddany konstytucyjnej kontroli stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy, jest zgodny z art. 193 w zw. z art. 2, art. 10 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”.

Pytanie prawne zostało sformułowane w związku z następującym stanem faktycznym: W sprawie II C 1012/13 powódka wniosła pozew o rozwód z winy pozwanego. W odpowiedzi na pozew pozwany uznał powództwo w całości. Na rozprawie 10 lutego 2014 r. sąd uwzględnił powództwo o rozwód z winy pozwanego.

1.1. Przedstawiając uzasadnienie pytania prawnego, sąd wskazał, że art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.s.c. nie przewiduje możliwości zwrotu połowy opłaty od pozwu w sprawie, w której strony