Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 29 maja 2006 r.
|
| Sygn. akt P 29/05 |
Uzasadnienie:
I
1. Sąd Rejonowy w Starogardzie Gdańskim Wydział I Cywilny (dalej: SR) postanowieniem z 27 września 2005 r. przedstawił pytanie
prawne, czy art. 49 ust. 1 zdanie drugie i art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji
(Dz. U. Nr 133, poz. 882 ze zm.; dalej: ustawa o komornikach), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 września 2004 r. o zmianie
ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 236, poz. 2356;
dalej: ustawa zmieniająca), są zgodne z zasadą przyzwoitej legislacji wynikającą z art. 2 Konstytucji oraz zasadą ponoszenia
przez obywateli ciężarów i świadczeń publicznych wynikającą z art. 84 i art. 217 Konstytucji, w takim zakresie, w jakim wskazane
przepisy ustawy o komornikach nałożyły na sąd obowiązek ustalenia wysokości opłaty egzekucyjnej, określając jednocześnie,
że opłata ta wynosi 15% wartości egzekwowanego świadczenia.
Uzasadnienie pytania prawnego zostało oparte na następujących argumentach:
Art. 49 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych jest niezgodny z określoną w art. 2 Konstytucji zasadą przyzwoitej legislacji,
bowiem w zdaniu pierwszym tego przepisu kategorycznie określa się, że cała opłata egzekucyjna wynosi 15% wartości egzekwowanego
świadczenia, zdanie drugie natomiast sugeruje, że w zależności od poniesionych przez komornika wydatków, jego nakładu pracy
oraz wartości wyegzekwowanej części świadczenia wysokość opłaty może ulec zmianie. Przy czym przepis nie wskazuje, kto określa
tę opłatę i w jakiej wysokości. Ponadto cytowana ustawa o komornikach nie zna pojęcia „wydatki komornika”.
Niezgodność wskazanych w pytaniu prawnym przepisów z art. 84 i art. 217 Konstytucji należy widzieć w kontekście charakteru
opłat egzekucyjnych. Opłata egzekucyjna jest daniną publiczną prawnie określoną w ustawie co do wysokości, trybu uiszczenia
i rozliczenia, niezależną od rzeczywistego nakładu pracy komornika lub