Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 kwietnia 2007 r.
|
| Sygn. akt P 29/06 |
Uzasadnienie:
I
1. Postanowieniem z 6 maja 2006 r. (sygn. akt I Co 801/06) Sąd Rejonowy w Legnicy wystąpił z pytaniem prawnym, czy art. 45
ust. 3 i 4 w związku z ust. 6 i 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 133, poz.
882, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191, ze zm.; dalej: ustawa komornicza), w części dotyczącej obowiązku
uiszczania przez wierzyciela Skarb Państwa – statio fisci – sąd i prokuraturę opłaty od wniosku egzekucyjnego pod rygorem jego zwrotu, jest zgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji.
Wątpliwości sądu powstały na gruncie stanu faktycznego, w którym wierzyciel – Skarb Państwa (Prezes Sądu Okręgowego w Legnicy)
– złożył skargę na komornicze wezwanie do uiszczenia opłaty od wniosku egzekucyjnego, a komornik wniósł o jej oddalenie.
Sąd pytający podzielił argumentację Sądu Najwyższego zawartą w uchwale z 29 września 2005 r., sygn. akt III CZP 61/05, wskazał
jednak, że zgodnie z naczelną zasadą wynikającą z art. 770 k.p.c. „Dłużnik powinien zwrócić wierzycielowi koszty niezbędne
do celowego przeprowadzenia egzekucji (...)”. Uznał, że ratio legis art. 45 ust. 4 sprowadza się do obciążenia sądu i prokuratora obowiązkiem ponoszenia opłat od wniosków egzekucyjnych, co
rodzi jednak konstytucyjnoprawne wątpliwości.
Sąd za wątpliwy uznał wzajemny układ ust. 3 i 4 oraz ust. 6 i 8 ustawy komorniczej, ponieważ pomiędzy przepisami dotyczącymi
zabezpieczenia zamieszczone zostały przepisy określające zasady prowadzenia egzekucji na rzecz prokuratury i sądu. Taka budowa
przepisu jest nieczytelna i niespójna oraz wewnętrznie sprzeczna. Racjonalny ustawodawca winien był kwestionowaną regulację
zawrzeć w ust. 1 albo 2, bo łącząc ją z unormowaniem zasad „wynagradzania” komornika za prowadzenie postępowania zabezpieczającego,
zastosował niedopuszczalny „skrót legislacyjny”, budzący wiele niejasności i wątpliwości