Wyrok TK z dnia 28 października 2009, sygn. p 3/09

1. Pismem z 5 marca 2009 r. Prezydent RP wniósł w trybie kontroli prewencyjnej wniosek o stwierdzenie, że art. 4 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o zmianie ustawy o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, ustawy o referendum ogólnokrajowym oraz ustawy – Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego (dalej: ustawa zmieniająca z 12 lutego 2009 r., ustawa zmieniająca lub nowela) w zakresie, w jakim art. 3 wprowadza zmiany w ustawie z dnia 23 stycznia 2004 r. – Ordynacja wyborcza do Parlamentu Europejskiego (Dz. U. Nr 25, poz. 219, ze zm.; dalej: ordynacja wyborcza do PE), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji oraz że art. 3 pkt 2 ustawy zmieniającej w zakresie, w jakim wprowadzenie głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego w ciągu 2 dni pomija regulacje dotyczące ciszy wyborczej oraz sankcji za jej naruszenie, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji.

18 lutego 2009 r. Marszałek Sejmu przedstawił do podpisu ustawę zmieniającą z 12 lutego 2009 r. Ustawa jest wynikiem prac legislacyjnych nad poselskim projektem ustawy (druk nr 1391), który wpłynął do Sejmu 29 października 2008 r. Do projektu, 17 listopada 2008 r., dołączono autopoprawkę. Sejm uchwalił ustawę 12 lutego 2009 r., a Senat podjął uchwałę o przyjęciu ustawy bez poprawek 18 lutego 2009 r. Ustawa została przekazana Prezydentowi do podpisu 18 lutego 2009 r., a konstytucyjny termin jej podpisania upływał 12 marca 2009 r. Prezydent musiał wydać postanowienie w sprawie zarządzenia wyborów do Parlamentu Europejskiego nie później niż 9 marca 2009 r.

1.1. Prezydent RP stwierdził, że nie może zaakceptować przyjętego sposobu tworzenia prawa wyborczego do Parlamentu Europejskiego. Powstała sytuacja, w której prawodawca nie uwzględnił konstytucyjnego terminu przysługującego Prezydentowi RP na podjęcie decyzji o podpisaniu ustawy. Wejście w życie ustawy