Postanowienie TK z dnia 19 lutego 2019, sygn. P 3/18

1. Postanowieniem z 18 grudnia 2017 r., w sprawie o sygn. akt II C 436/16, Sąd Okręgowy w Warszawie II Wydział Cywilny (dalej: sąd) wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 1101 pkt 3 w związku z art. 11018 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 666, obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1191, ze zm.; dalej: prawo autorskie) w zakresie, w jakim powierza Komisji Prawa Autorskiego (dalej: Komisja, KPA) rozstrzyganie sporów związanych z zawarciem umowy, o której mowa w art. 211 ust. 1 tej ustawy, wyłączając upoważnienie do sądowego ukształtowania stosunku prawnego, jest zgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.

Pytanie prawne zostało zadane na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy:

Stronami sporu przed sądem są: operator telewizji kablowej (dalej: operator) oraz organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi (dalej: organizacja). Strony, ze względu na brak konsensu co do przedmiotowo istotnych postanowień umowy, nie zawarły umowy licencyjnej, o której mowa w art. 211 ust. 1 prawa autorskiego, pozwalającej na korzystanie przez operatora, na polu reemisji, z utworów należących do repertuaru objętego zbiorowym zarządem organizacji. W związku z tym operator wystąpił do sądu o ukształtowanie stosunku prawnego przez zobowiązanie organizacji do złożenia oświadczenia woli w tym zakresie. W odpowiedzi na pozew organizacja wniosła o oddalenie powództwa, ponieważ zgodnie z art. 1101 ust. 2 pkt 3 prawa autorskiego rozstrzyganie sporów związanych z zawarciem przedmiotowej umowy należy do wyłącznych zadań Komisji, a zatem brak jest podstaw prawnych do prowadzenia postępowania o zawarcie umowy o reemisję przed sądem powszechnym. W konsekwencji pozwany podniósł również zarzut niedopuszczalności drogi sądowej (art. 199 §