Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 grudnia 2022 r.
|
| Sygn. akt P 3/20 |
Uzasadnienie
I
1. Sąd Najwyższy Izba Dyscyplinarna (dalej: sąd pytający) postanowieniem z 13 lutego 2020 r. (sygn. akt II DSI 2/20) przedstawił
Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne w przedmiocie zgodności: art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie
Najwyższym (Dz. U. z 2019 r. poz. 825, ze zm.; dalej: u.SN) w związku z art. 5 § 1 zdanie drugie, art. 6 § 2, art. 7 § 4,
5 i 6, art. 20, art. 27 § 1, art. 28 § 2 zdanie trzecie, art. 35 § 3 zdanie czwarte, art. 44 § 11, art. 47, art. 48 § 7, art.
55 § 3, art. 76 § 1, art. 98 § 1 i 3 i art. 131 u.SN z art. 175 ust. 1 Konstytucji oraz tego samego przedmiotu kontroli z
art. 175 ust. 2 Konstytucji.
1.1. Pytanie prawne wystosowano w następstwie przekazania sądowi pytającemu odwołania Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Prokuratora
Generalnego dla szczecińskiego okręgu regionalnego wniesionego na niekorzyść prokuratora ukaranego karą dyscyplinarną przez
Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym.
W ocenie pytającego sądu wskazane w pytaniu prawnym normy prawne wymagają oceny pod względem zgodności z Konstytucją z uwagi
na istnienie linii orzeczniczej „w szczególności Sądu Najwyższego, która sprowadza się do uznania, że Sąd Najwyższy – Izba
Dyscyplinarna nie jest sądem w rozumieniu art. 175 ust. 1 [Konstytucji], ale że należy go traktować jako sąd wyjątkowy, którego
działanie w czasie innym niż czas wojny jest zabronione mocą art. 175 ust. 2 [Konstytucji]”. Sąd pytający wskazał, że udzielenie
odpowiedzi będzie miało przełożenie na możliwość wydania przez niego merytorycznego orzeczenia w sprawie bądź też skutkowało
niemożnością procedowania w razie stwierdzenia niezgodności z Konstytucją objętych pytaniem norm.
1.2. Uzasadniając wątpliwości dotyczące zgodności z Konstytucją wskazanej normy, sąd pytający podniósł,