Postanowienie TK z dnia 21 września 1987, sygn. P 3/87

Prezes Naczelnego Sadu Administracyjnego wystąpił z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na pytanie prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie III SA 1580/85, czy § 4 a ust. 3 uchwały Nr 187 Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1983 r. zmieniającej uchwałę w sprawie umów sprzedaży oraz umów dostawy między jednostkami gospodarki uspołecznionej (Mon. Pol. z 1984 r. Nr 1, poz. 2) jest zgodny z upoważnieniem zawartym w art. 2 i 384 Kodeksu cywilnego oraz art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 8 lutego 1979 r. o jakości wyrobów, usług, robót i obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 2, poz. 7).

W uzasadnieniu wniosku Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego podał, że nasuwający wątpliwości przepis § 4 a ust. 3 ww. uchwały ustanowił obowiązek odprowadzenia kar umownych do budżetu Państwa jako sankcję za zaniechanie ich dochodzenia, pomimo iż przepis art. 2 Kodeksu cywilnego nie upoważnia do regulowania innej materii niż “obrót” w znaczeniu nadanymi temu pojęciu przepisami K.c. (wymiana dóbr i usług między podmiotami stosunku cywilnoprawnego). Wnioskodawca uważa, że zawarte w art. 384 § 1 i 2 K. c. upoważnienia dla Rady Ministrów do ustalania ogólnych warunków i wzorów umów między jednostkami gospodarki uspołecznionej albo między tymi jednostkami a innymi osobami odnoszą się jedynie do tych zagadnień, które objęte są regulacją umowną i mieszczą się w sferze cywilnoprawnej. Wynikające z art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 8 lutego 1979 r. o jakości wyrobów, usług, robót i obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 2, poz. 7) upoważnienie dla Rady Ministrów do ustalania rodzaju i zakresu konsekwencji ekonomicznych z tytułu niezaliczenia wadliwych jakościowo wyrobów, usług, robót i obiektów budowlanych do wykonania planu społeczno-gospodarczego oraz w innym zakresie dotyczy wyłącznie producenta wyrobów oraz wykonawcy usług, robót i obiektów budowlanych, a także