Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 listopada 1996 r.
|
| Sygn. akt P 3/96 |
Uzasadnienie
1. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zwrócił się z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na pytanie
prawne, czy art. 25 ust. 2 pkt 1 i 2 w związku z art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach
oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. Nr 17, poz. 75 ze zmianami) jest
zgodny z art. 67 ust. 2 i art. 76 przepisów konstytucyjnych utrzymanych w mocy na podstawie art. 77 Ustawy Konstytucyjnej
z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz
o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 84, poz. 426, zm.: z 1995 r. Nr 38, poz. 184, Nr 150, poz. 729; z 1996 r. Nr 106, poz.
488).
Pytanie prawne powstało na tle dwóch rozpatrywanych w postępowaniu administracyjnym spraw (BP/s/053/1277–2377–43/95, BP/s/077–14364–2811–19/950)
i dotyczyło statusu prawnego inwalidów wojennych oraz kombatantów, którzy nabyli uprawnienia przysługujące inwalidom wojennym.
Według Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych istnieją dwie podstawy prawne do nabycia inwalidztwa
wojennego: pierwszą jest ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz.U.
z 1983 r. Nr 13, poz. 68; zm.: z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 36, poz. 20; z 1991 r. Nr 104, poz. 450; z 1992 r. Nr 21, poz.
84; z 1993 r. Nr 129, poz. 602; z 1994 r. Nr 10, poz. 37; z 1995 r. Nr 4, poz. 17 i Nr 138, poz. 681), natomiast drugą stanowi
ustawa z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami