Postanowienie TK z dnia 14 grudnia 2004, sygn. P 32/02

1. Sąd Rejonowy w Mielcu postanowieniem z 11 grudnia 2002 r. zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym: „Czy uchwalone przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej przepisy art. 17 § 1 pkt 3 i art. 18 § 2 ustawy z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego w części dotyczącej umorzenia postępowania z powodu znikomej społecznej szkodliwości czynu przez prokuratora, są zgodne z art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?”.

Postanowienie sądu dotyczące przedstawionego pytania prawnego zostało wydane na tle rozpatrywanej przez sąd sprawy, zainicjowanej wszczęciem przez Prokuraturę Rejonową w Mielcu śledztwa w sprawie nieumyślnego uszkodzenia ciała pokrzywdzonego przez funkcjonariusza Policji, tj. o czyn z art. 157 § 2 k.k. W wyniku przeprowadzonego śledztwa w tej sprawie, w tym m.in. przesłuchania funkcjonariusza Policji jako świadka, Prokuratura Rejonowa w Mielcu śledztwo umorzyła wobec znikomej szkodliwości społecznej czynu, tj. na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.p.k. Na postanowienie to zażalenie do Sądu Rejonowego w Mielcu złożył pokrzywdzony.

Rozpatrując zażalenie pokrzywdzonego sąd powziął wątpliwość co do uprawnienia prokuratora do umarzania postępowania ze względu na znikomą społeczną szkodliwość czynu z uwagi na treść art. 42 ust. 3 Konstytucji. W szczególności wątpliwość sądu wzbudził fakt, że szkodliwość społeczna czynu (jej brak lub znikomość) może być brana pod uwagę jedynie w sytuacji, gdy wcześniej dokonane zostanie rozstrzygnięcie co do samego sprawstwa. Na poparcie tej tezy sąd przywołał stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w wyroku z 13 maja 1977 r. (sygn. akt IV KR 81/77, OSNKW nr 7-8/1977, poz. 88) i w postanowieniach z 9 marca 1995 r. (sygn. akt II KRN 12/95, Prokuratura i Prawo nr 6/1995, poz. 11) oraz z 27 października 1994 r. (sygn. akt III KRN 144/94, Wokanda