Wyrok TK z dnia 08 lipca 2014, sygn. P 33/13

1. Postanowieniem z 29 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Po 458/13, uzupełnionym postanowieniem z 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt j.w., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: pytający sąd) zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548; dalej: ustawa zmieniająca) w zakresie, w jakim uzależnia przyznanie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego od spełnienia warunków określonych w art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992; dalej: ustawa o świadczeniach rodzinnych), jest zgodny z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1 i art. 71 Konstytucji.

1.1. Pytanie prawne zostało sformułowane w związku z rozpatrywaniem przez pytający sąd skargi E. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z 19 marca 2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości 100 zł na okres od 1 stycznia do 30 czerwca 2013 r. w związku ze sprawowaną przez E. H. opieką nad niepełnosprawnym mężem, która utrzymała w mocy decyzję z 4 lutego 2013 r., wydaną przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z upoważnienia Burmistrza W. W uzasadnieniu organ, powołując się na art. 12 ust. 1 i 3 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej, wskazał, że w stosunku do E. H. nie została spełniona przesłanka przewidziana w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, bowiem stan niepełnosprawności jej męża powstał później niż w terminach przewidzianych w tym przepisie, w związku z czym nie przysługuje jej dodatek do świadczenia rodzinnego, o którym mowa w art. 12 ust. 1