Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 2 lipca 2012 r.
|
| Sygn. akt P 35/10 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. Postanowieniem z 28 sierpnia 2010 r. (sygn. akt VI U 273/09) Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gorzowie
Wielkopolskim (dalej: sąd pytający) zadał Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, czy § 10 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów
z dnia 1 kwietnia 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru emerytur i rent (Dz. U. z 1989 r. Nr 11,
poz. 63, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 1985 r. albo rozporządzenie) w zakresie, w jakim pomija pracowników niezatrudnionych
w kraju przed wyjazdem za granicę, jest zgodny z art. 32 Konstytucji i art. 2a ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia
13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz.1585, ze zm.; dalej: u.s.u.s.).
1.1. Stan faktyczny w sprawie przedstawia się następująco: Zdzisława S. od 5 czerwca 1972 r. do 31 maja 1991 r. była zatrudniona
w Niemczech. Była to jej pierwsza praca. Składki na ubezpieczenie społeczne były odprowadzane przez stronę niemiecką na szczeblu
centralnym. Organ rentowy uznał za udowodnione wynagrodzenie osiągane za lata 1991-1992 oraz 1994-2004. Decyzję o przyznaniu
emerytury oparto o wyliczenie podstawy wymiaru z uwzględnieniem składek z 10 najkorzystniejszych kolejnych lat kalendarzowych,
tj. od 1 stycznia 1995 r. do 31 grudnia 2004 r. Organ uprzedził ubezpieczoną, że ostateczne ustalenie wysokości emerytury,
z uwzględnieniem zatrudnienia w Niemczech w okresie od 5 czerwca 1972 r. do 31 maja 1991 r., nastąpi po uzyskaniu informacji
o wysokości wynagrodzenia zastępczego.
Zdzisława S. zaskarżyła decyzję przeliczeniową, którą oparto o wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z 20 najkorzystniejszych
lat ubezpieczeniowych. Pominięto bowiem okres zatrudnienia sprzed 1980 r. z powodu braku danych o wynagrodzeniu zastępczym.
W decyzji organ rentowy ustalił