Postanowienie TK z dnia 11 lutego 2009, sygn. P 39/07

1. Postanowieniem z 31 sierpnia 2007 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, II Wydział Karny, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne w sprawie zgodności art. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny (Dz. U. Nr 132, poz. 1109; dalej: ustawa nowelizująca) z art. 2 i art. 10 Konstytucji.

Wątpliwości co do konstytucyjności wskazanych przepisów pojawiły się w związku z następującym stanem faktycznym:

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z 29 marca 2005 r. oskarżeni – w związku z popełnieniem w latach 1989-1991 przestępstw na szkodę Funduszu Obsługi Zadłużenia Zagranicznego (dalej: FOZZ) – zostali uznani za winnych m.in. przywłaszczenia powierzonych im środków finansowych FOZZ o wielkiej wartości. Po rozpoznaniu apelacji obrońców oskarżonych (wyrok z 25 stycznia 2006 r.) cześć wyroku została uchylona. Sąd Apelacyjny uzasadniając zmiany wprowadzone wyrokiem ze stycznia 2006 r. przedstawił pogląd, że regulacje zawarte w ustawie nowelizującej podjęte zostały przez ustawodawcę w celu użycia ich do tej konkretnej sprawy. Zatem zastosowanie ich w rozpatrywanej sprawie byłoby rażąco sprzeczne z art. 10 i art. 45 ust. 1 Konstytucji, a także z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Na tej podstawie Sąd Apelacyjny uznał, że przepisy wydłużające okres przedawnienia karalności czynów zarzucanych oskarżonym nie mogą być stosowane do tych czynów, których karalność ustałaby, gdyby nie weszły w życie przepisy ustawy nowelizującej (czyny te przedawniłyby się z dniem 12 września 2005 r.). Od wyroku Sądu Apelacyjnego kasację wnieśli obrońcy oskarżonych oraz Prokurator Generalny. Sąd Najwyższy, wyrokiem z 31 lutego 2007 r., oddalił kasację obrońców skazanych, natomiast uwzględniając kasację Prokuratora Generalnego uchylił część zaskarżonego wyroku, zawierającą rozstrzygnięcie o częściowym umorzeniu postępowania wobec oskarżonych i w tej części przekazał sprawę