Wyrok TK z dnia 09 lipca 2002, sygn. P 4/01

1. Sąd Rejonowy w Szczecinie XVI Wydział Cywilno-Karny rozpoznając sprawę przeciwko Zbigniewowi Gawronowi (sygn. akt XVI Ks 2/01) oskarżonemu o przestępstwo określone w art. 86 § 3 ustawy z 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 ze zm.) sformułował pytanie prawne dotyczące przepisów art. 173-177 k.k.s. Przepisy te odnoszą się do postępowania przeciwko nieobecnym i – zdaniem sądu rejonowego – są niezgodne z art. 42 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz z zasadami określonymi w art. 6 ust.1 i 3 lit. a-d Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm., dalej: konwencja europejska) i art. 14 ust. 1 i 3 lit. a, b, d, e Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych z 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167; dalej: MPPOiP), gdyż postępowanie w tym trybie toczy się bez gwarancji procesowych gwarantujących rzetelność procesu karnego. W szczególności – zdaniem sądu Rejonowego – naruszone są prawa oskarżonego do: 1) powiadomienia o istocie i przyczynie skierowania przeciwko niemu aktu oskarżenia, 2) posiadania odpowiedniego czasu i możliwości przygotowania obrony, 3) bronienia się osobiście lub przez ustanowionego obrońcę, 4) przesłuchania świadków oskarżenia w swojej obecności oraz żądania powołania i przesłuchania świadków obrony na tych samych warunkach.

W uzasadnieniu pytania prawnego sąd stwierdza, że Z.G. jest oskarżony o to, że w marcu 2000 r. przez przejście graniczne wwiózł do Polski, bez przedstawienia organom celnym samochód osobowy wartości 4500 zł, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa,