Wyrok TK z dnia 09 maja 2006, sygn. P 4/05

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, czy: 1) art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734, z 2002 r. Nr 216, poz. 1826 i z 2003 r. Nr 203, poz. 1966; dalej: ustawa o dodatkach mieszkaniowych) jest zgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji w takim zakresie, w jakim upoważnia Radę Ministrów do określenia wysokości wydatków za zajmowany lokal mieszkalny, stanowiących podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego; 2) § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817; dalej: rozporządzenie w sprawie dodatków mieszkaniowych) jest zgodny z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji.

Uzasadnienie pytania prawnego zostało oparte na następujących argumentach:

Art. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, określając zakres objętych nią unormowań, stanowi, że reguluje ona zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach. Szczegółowe zasady ustalania wysokości dodatków mieszkaniowych zawierają natomiast przepisy art. 6 ust. 1-11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi zatem, zgodnie z art. 6 ust. 1, różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek, z tym że kwota podlegająca odjęciu od wydatków stanowiących podstawę ustalenia wysokości dodatku ogranicza się do odpowiedniej części dochodów gospodarstwa domowego, ustalonej w ustawie procentowo w zależności od liczby osób należących do gospodarstwa domowego i wysokości ich