Postanowienie TK z dnia 16 grudnia 2008, sygn. P 4/07

1. Postanowieniem z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II Cz 2522/06, Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział II Cywilny-Odwoławczy, rozpoznając zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa-Nowej Huty w Krakowie z 14 września 2006 r., sygn. akt I C 597/05/N, skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne, czy art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167 poz. 1398; dalej u.k.s.c. lub ustawa o kosztach sądowych z 2005 r.) jest zgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 32 ust. 2 i art. 176 ust. 1 Konstytucji.

1.1. Pytanie prawne zostało sformułowane w związku z następującym stanem faktycznym:

Postanowieniem z 14 września 2006 r., Sąd Rejonowy dla Krakowa-Nowej Huty w Krakowie odrzucił apelację pozwanego od wyroku tego sądu z 11 lipca 2006 r. W uzasadnieniu wskazał, że pozwany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie uiścił przy wniesieniu apelacji opłaty podstawowej. Obowiązek jej wnoszenia dotyczy także pism wnoszonych przez stronę zwolnioną od kosztów sądowych na podstawie art. 14 ust. 2 u.k.s.c. Jako podstawę prawną postanowienia Sąd Rejonowy powołał art. 1302 § 3 k.p.c. Zażalenie na postanowienie złożył pozwany, zarzucając naruszenie art. 130 § 1 i art. 1302 § 3 k.p.c. Podniósł także zarzut niekonstytucyjności art. 14 ust. 2 u.k.s.c. z art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji.

1.2. W uzasadnieniu pytania prawnego, Sąd Okręgowy wskazał, że już na gruncie ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88, ze zm.; dalej: u.k.s.c. z 1967 r.) Sąd Najwyższy wyjaśniał, że opłata w wysokości stałej w