Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 listopada 2018 r.
|
| Sygn. akt P 4/16 |
Uzasadnienie
I
1. Postanowieniem z 17 grudnia 2015 r., sygn. akt VII K 1120/14, Sąd Rejonowy w Chorzowie, Wydział VII Karny (dalej: sąd pytający)
zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie
ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 396; dalej: ustawa nowelizująca) jest zgodny z art. 32 ust.
1, art. 78, art. 42 ust. 2, art. 45 ust. 1 i art. 2 Konstytucji.
Pytanie zostało sformułowane w związku z następującym stanem faktycznym i prawnym:
8 maja 2013 r. skazany […] złożył wniosek o wydanie wyroku łącznego, który do 30 czerwca 2015 r. nie został rozpoznany. 1
lipca 2015 r. weszła w życie ustawa nowelizująca, która w art. 1 pkt 46-54 oraz w art. 5 pkt 40-46 całkowicie zmieniła założenia
instytucji kary łącznej oraz zasady orzekania o tej karze i ustalania jej wymiaru. W art. 19 ust. 1 ustawy nowelizującej wprowadzono
zasadę, że nowych przepisów nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed wejściem w życie tych przepisów. Nowe brzmienie
rozdziału IX kodeksu karnego (dalej: k.k. lub kodeks karny), dotyczącego zbiegu przestępstw oraz łączenia kar i środków karnych,
znajduje zastosowanie dopiero wtedy, gdy zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po wejściu
w życie nowelizacji, czyli od 1 lipca 2015 r. Zgodnie z art. 19 ust. 2 ustawy nowelizującej, prawomocnie orzeczoną przed wejściem
w życie tej ustawy karę łączną obniża się do jej górnej granicy przewidzianej w nowych przepisach.
Zdaniem sądu pytającego, art. 19 ustawy nowelizującej jest sprzeczny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Sąd wyjaśnił, że w stosunku
do takiego samego przestępcy, w zależności od tego, w jakim „układzie procesowym” się znajduje, tj.