Postanowienie TK z dnia 25 marca 2021, sygn. P 4/19

1. Sąd Najwyższy (dalej: sąd pytający) w postanowieniu z 7 lutego 2019 r. (sygn. akt II DO 5/18) przedstawił Trybunałowi pytanie prawne, czy art. 121 i art. 122 pkt 13 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2018 r. poz. 5, ze zm.; dalej: ustawa o SN) w zakresie, w jakim „wyłączają możliwość złożenia kasacji od prawomocnych orzeczeń Odwoławczego Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym, dotyczących deliktów dyscyplinarnych popełnionych przed 3 kwietnia 2018 roku, w których termin do wniesienia tejże kasacji upłynął po 3 kwietnia 2018 roku”, są zgodne z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.

1.1. Pytanie prawne zostało złożone w związku z następującym stanem faktycznym: Orzeczeniem z 7 grudnia 2017 r. Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym uznał obwinionego prokuratora winnym zarzucanych mu czynów i wymierzył karę łączną wydalenia ze służby prokuratorskiej. Odwoławczy Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym orzeczeniem z 17 maja 2018 r. zmienił zaskarżone orzeczenie w jednym punkcie, a w pozostałym zakresie utrzymał je w mocy. Powyższe orzeczenie zostało wraz z uzasadnieniem doręczone obrońcy obwinionego 23 lipca 2018 r.

21 sierpnia 2018 r. obrońca obwinionego wniósł kasację od orzeczenia Odwoławczego Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zarządzeniem z 27 sierpnia 2018 r. przewodniczący Odwoławczego Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym odmówił przyjęcia kasacji jako niedopuszczalnej z mocy prawa. Na powyższe zarządzenie zażalenie do Sądu Najwyższego złożył obrońca obwinionego, wnosząc o jego uchylenie i przyjęcie kasacji. Obrońca obwinionego wskazał, że w konsekwencji decyzji o odmowie przyjęcia kasacji, jego klient został pozbawiony konstytucyjnego prawa do sądu.

1.2. Na tle rozpatrywanej sprawy sąd pytający podał w wątpliwość zgodność z Konstytucją kwestionowanych przepisów. Sąd Najwyższy, rozpoznając