Postanowienie TK z dnia 06 lutego 2007, sygn. P 41/06

1. Postanowieniem z 18 września 2006 r., sygn. akt III AUa 1113/06, Sąd Apelacyjny (dalej: SA) – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu (dalej: TK), na podstawie art. 193 Konstytucji i art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), pytanie prawne, sformułowane w związku z następującym stanem faktycznym. Decyzją z 29 marca 2001 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS), Oddział w Wałbrzychu, odmówił Zdzisławowi Wolskiemu prawa do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu prawa do bezpłatnego węgla. Od tej decyzji Z. Wolski odwołał się do Sądu Okręgowego w Świdnicy, który, zmieniając decyzję ZUS, w wyroku z 21 marca 2002 r., sygn. akt XU 1696/02, przyznał mu prawo do ekwiwalentu pieniężnego za okres od 1 lutego 2001 r. do 31 grudnia 2001 r. Od tego wyroku obie strony wniosły apelację. Z. Wolski żądał przyznania mu prawa do ekwiwalentu pieniężnego z tytułu bezpłatnego węgla na stałe. SA we Wrocławiu wyrokiem z 28 lipca 2003 r., sygn. akt III AUa 1663/02, oddalił obie apelacje, wskazując, że zakres czasowy przyznanego Z. Wolskiemu prawa do ekwiwalentu pieniężnego został ograniczony w związku z wejściem w życie (tj. od 1 stycznia 2002 r.) ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. (Dz. U. Nr 154, poz. 1802), której art. 4 pkt 2 nadał nowe brzmienie art. 55 ustawy o dostosowaniu górnictwa, ograniczając zakres podmiotowy osób uprawnionych do ekwiwalentu pieniężnego wyłącznie do emerytów i rencistów z kopalń całkowicie likwidowanych. Ten przepis stał się przedmiotem kontroli w postępowaniu przed TK zainicjowanym w drodze skarg konstytucyjnych połączonych do rozpoznania pod wspólną sygnaturą SK 20/04. Jednym ze skarżących był Z. Wolski. Wyrokiem z 12 grudnia 2005 r., sygn. SK 20/04