Postanowienie TK z dnia 15 maja 2013, sygn. P 42/12

1. Sąd Rejonowy w Gorzowie Wielkopolskim – IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (dalej: pytający sąd), w postanowieniu z 29 października 2012 r. (sygn. akt IV P 277/12), zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, „czy art. 20 ustawy z dnia 22 grudnia 2011 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 291, poz. 1707; dalej: ustawa zmieniająca) jest zgodny z art. 2 i art. 88 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”.

Pytanie prawne zostało przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu w związku z pozwami prokuratorów o zapłatę wynagrodzenia za pracę za okres od stycznia do maja 2012 r. Wejście w życie art. 20 ustawy zmieniającej spowodowało, że wynagrodzenia powodów były ustalane na podstawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2010 r., a nie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2011 r. Dla prokuratorów znaczyło to wstrzymanie wzrostu ich wynagrodzeń.

Zdaniem pytającego sądu, ustawa zmieniająca została wprowadzona w życie bez zachowania odpowiedniej vacatio legis. Adresatom zawartych w niej norm prawnych „przyznano formalnie tylko jeden dzień (a faktycznie ani jednego dnia, albowiem 31 grudnia 2011 r. przypadał w sobotę, a 1 stycznia 2012 r. w niedzielę, a więc w dni, w które sądy i inne urzędy państwowe nie pracują) na dostosowanie się do treści nowych przepisów”. Ustawodawca nie uzasadnił przy tym, dlaczego nastąpiło tak radykalne skrócenie vacatio legis w stosunku do podstawowego w tej