Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 maja 2017 r.
|
| Sygn. akt P 43/13 |
Uzasadnienie
I
1. Postanowieniem z 2 sierpnia 2013 r. (sygn. akt XIV Ko 1604/13/S) Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, Wydział
XIV Karny, postawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne o treści przytoczonej w petitum niniejszego postanowienia.
1.1. Pytanie prawne zostało sformułowane w związku z następującym stanem faktycznym i prawnym:
Na podstawie art. 75 § 1a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.), przed
pytającym sądem – Sądem Rejonowym dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie wszczęto postępowanie o zarządzenie wykonania kary pozbawienia
wolności wobec skazanego prawomocnym wyrokiem tego sądu z czerwca 2011 r. W wyroku tym orzeczono wobec skazanego karę 1 roku
pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 4-letni okres próby za przestępstwo określone w art. 207 §
1 k.k. (znęcanie się psychiczne i fizyczne nad małżonką). Skazany został również oddany pod dozór kuratora.
W piśmie z 19 marca 2013 r. kurator wniósł o zarządzenie wykonania wobec skazanego warunkowo zawieszonej kary pozbawienia
wolności. Jak bowiem wynika z akt sprawy i aktu oskarżenia z 24 czerwca 2013 r., skazany ponownie miał się dopuścić przestępstwa
znęcania się fizycznego i psychicznego nad małżonką (tutaj czynu określonego w art. 207 § 1 i art. 157 § 1 w związku z art.
11 § 2 k.k.).
1.2. W uzasadnieniu pytający sąd wskazał przede wszystkim, że ustawodawca niedostatecznie uzasadnił potrzebę wprowadzenia
art. 75 § 1a k.k. Ponadto sąd stwierdził niezgodność kwestionowanej regulacji z zasadą równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji)
w związku z zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji) oraz wynikającymi z art. 2 Konstytucji zasadami państwa
prawnego i solidaryzmu społecznego. Pytający sąd podkreślił, że jest to najpoważniejszy zarzut stawiany zaskarżonej regulacji.
Pytający sąd wskazał, że w świetle orzecznictwa Trybunału zasada równości nie wyklucza różnicowania sytuacji