Postanowienie TK z dnia 20 kwietnia 2016, sygn. P 44/14

1. Sąd Rejonowy w R. dwoma postanowieniami z 30 czerwca 2014 r. zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniami prawnymi, czy art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, ze zm.; aktualnie: Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.; dalej: ustawa o grach hazardowych) zostały uchwalone w sposób naruszający wynikające z prawa unijnego wymagania dotyczące procesu legislacyjnego, związane z zachowaniem obowiązku notyfikacji przepisów technicznych Komisji Europejskiej, a w konsekwencji, czy są zgodne z art. 2 w związku z art. 7 i art. 9 Konstytucji. Należy dodać, że w uzasadnieniu obu pytań prawnych Sąd Rejonowy w R. wskazał na możliwą niezgodność art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych również z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Sąd Rejonowy w J. postanowieniem z 24 listopada 2014 r. zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy uchwalenie ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim zawiera ona przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 (błędnie oznaczonego przez pytający sąd jako art. 1 ust. 1) dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 204 z 21.07.1998, s. 37, ze zm.; dalej: dyrektywa 98/34/WE), w szczególności art. 6 i art. 14 wskazanej ustawy, z naruszeniem obowiązku notyfikacji jej projektu Komisji Europejskiej przewidzianego w art. 8 ust. 1 przywołanej dyrektywy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2002 r.) jest