Postanowienie TK z dnia 29 listopada 2010, sygn. P 45/09

1.1. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej też: NSA) postanowieniem z 15 października 2009 r. (sygn. akt I FSK 240/08) zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy przepisy działu III rozdziału 9 „Nadpłata” ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa, o.p.), w szczególności zaś art. 72 § 1 pkt 1 tej ustawy, w zakresie, w jakim nie warunkują stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego i jej zwrotu od tego, kto poniósł ciężar ekonomiczny tego podatku, są zgodne z art. 2 Konstytucji.

1.2. Wątpliwości co do konstytucyjności wskazanej regulacji prawnej powstały na tle następującego stanu faktycznego:

Wnioskiem z 1 lutego 2006 r. C. spółka z o.o. (dalej: spółka) wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty w podatku akcyzowym od importu artykułów opisanych jako aromaty do napojów oraz o jej zwrot, podnosząc, że stanowiące przedmiot importu towary nie są wyrobami akcyzowymi, a zapłacony podatek akcyzowy był nienależny. Naczelnik Urzędu Celnego II w Łodzi 8 listopada 2006 r. podjął decyzję o odmowie spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w wysokości 10 612,40 zł i o stwierdzeniu nadpłaty w zapłaconym podatku w wysokości 4529,50 zł, uzasadniając ją zastosowaniem nieprawidłowej – zbyt wysokiej – stawki podatku w zgłoszeniu celnym. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik spółki wniósł o jej uchylenie w części odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym oraz o stwierdzenie nadpłaty w tej kwocie. Decyzją z 30 maja 2007 r. Dyrektor Izby Celnej w Łodzi uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Wyrokiem z 5 października 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 845/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi oraz decyzję organu