Wyrok TK z dnia 21 września 2009, sygn. P 46/08

1. Art. 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.; dalej: prawo budowlane) reguluje kwestię tzw. legalizacji samowoli budowlanej w odniesieniu do obiektów budowlanych (ich części) budowanych lub wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Jeżeli tego typu samowola budowlana jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem – gdy budowa nie została zakończona – prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni wymienionych w tym przepisie dokumentów (art. 49b ust. 2 prawa budowlanego). Spełnienie tych warunków pozwala na ustalenie przez właściwy organ wysokości opłaty legalizacyjnej (art. 49b ust. 4 prawa budowlanego) i legalizację obiektu wybudowanego bez zgłoszenia. Ich niespełnienie lub nieuiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej powoduje zaś wydanie decyzji o rozbiórce tego obiektu (art. 49b ust. 1 i 7 prawa budowlanego).

2. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: WSA we Wrocławiu, sąd pytający) postanowieniem z 8 lutego 2008 r. (sygn. akt II SA/Wr 588/07) zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o orzeczenie, czy art. 49b ust. 2 prawa budowlanego – w części obejmującej wyrażenie „w dniu wszczęcia postępowania” – jest zgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji. Braki formalne pytania prawnego zostały uzupełnione 15 kwietnia 2008 r.

Pytanie prawne zostało zadane na tle następującego stanu faktycznego:

Decyzją