Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 stycznia 2013 r.
|
| Sygn. akt P 48/11 |
Uzasadnienie:
I
1. Sąd Rejonowy w Gliwicach VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z 28 lipca 2011 r. przedstawił pytanie
prawne, czy art. 35 ustawy z dnia 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców
(Dz. U. Nr 125, poz. 1035; dalej: ustawa o łagodzeniu skutków kryzysu) jest zgodny z art. 2, art. 24 i art. 32 Konstytucji.
Postanowieniem z 24 stycznia 2012 r. wniósł o wydanie przez Trybunał Konstytucyjny ewentualnego orzeczenia interpretacyjnego
o treści: art. 35 ustawy o łagodzeniu skutków kryzysu rozumiany w ten sposób, że art. 13 tej ustawy ma zastosowanie do umów
o pracę trwających w dniu wejścia w życie ustawy o łagodzeniu skutków kryzysu, to jest w dniu 22 sierpnia 2009 r., jest sprzeczny
z art. 2, art. 24 Konstytucji.
Przed sądem pytającym toczy się sprawa z powództwa o dopuszczenie do pracy. Powódka była zatrudniona u pozwanego na podstawie
dwóch umów o pracę zawartych na czas określony: pierwsza umowa została zawarta na okres od 1 grudnia 2006 r. do 30 listopada
2007 r., druga – na okres od 1 grudnia 2007 r. do 30 listopada 2010 r. Powołując się na art. 35 w związku z art. 13 ustawy
o łagodzeniu skutków kryzysu powódka przyjęła, że strony łączy z mocy prawa umowa o pracę na czas nieokreślony, ponieważ trwający
w momencie wejścia w życie ustawy o łagodzeniu skutków kryzysu stosunek pracy trwa dłużej niż 24 miesiące przewidziane w art.
13 tej ustawy. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa stwierdzając, że choć wykładnia podanych przez powódkę norm prawnych nie
jest jednolita, to należy przyjąć, iż termin dopuszczalnego maksymalnie dwuletniego okresu zatrudnienia liczy się od daty
wejścia w życie ustawy o łagodzeniu skutków kryzysu.
Sąd pytający po przedstawieniu informacji z