Postanowienie TK z dnia 13 grudnia 2017, sygn. P 5/17

1. Postanowieniem z 20 grudnia 2016 r. (sygn. akt II C 2360/14) Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie (dalej: sąd pytający) przedstawił Trybunałowi pytanie prawne, czy art. 125 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557, ze zm.; dalej: kodeks karny wykonawczy lub k.k.w.) jest zgodny z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175, ze zm.).

1.1. Pytanie prawne zostało przedstawione w związku z rozpoznawaną przez sąd pytający sprawą z powództwa osoby skazanej na karę pozbawienia wolności przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Aresztu Śledczego Warszawa-Białołęka.

Powód skierował przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Dyrektora Aresztu Śledczego Warszawa-Białołęka pozew o zapłatę kwoty 20 000 zł.

Powód przebywał w Areszcie Śledczym Warszawa-Białołęka jako osoba pozbawiona wolności w okresie od 2012 r. do 2016 r. W 2012 r. został skierowany do wykonywania nieodpłatnej pracy na rzecz jednostki penitencjarnej w trybie art. 123a k.k.w. Następnie w 2013 r. został skierowany do pracy wykonywanej za wynagrodzeniem. Od jego wynagrodzenia, zgodnie z art. 125 § 1 k.k.w., każdorazowo odprowadzano 10% na cele Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (dalej: Fundusz Pomocy), określone w art. 43 k.k.w., oraz 25% na cele Funduszu Aktywizacji Zawodowej Skazanych oraz Rozwoju Przywięziennych Zakładów Pracy (dalej: Fundusz Aktywizacji), utworzonego na podstawie art. 6a ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o zatrudnianiu osób pozbawionych wolności (Dz. U. Nr 123, poz. 777, ze zm.; dalej: u.z.o.p.w.). W toczącym się przed sądem pytającym postępowaniu powód