Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 października 1987 r.
|
| Sygn. akt P 5/87 |
Uzasadnienie
Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 22 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia
1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 22, poz. 98), zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o udzielenie odpowiedzi
na następujące pytanie prawne “czy § 16 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Gospodarki Terenowej i
Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r. w sprawie krajowego transportu drogowego w brzmieniu nadanym mu rozporządzeniem
Ministra Komunikacji z dnia 28 stycznia 1986 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie krajowego transportu drogowego (Dz.
U. Nr 3, poz. 21) jest zgodny z upoważnieniem zwartym w art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 listopada 1961 r. o transporcie drogowym
i spedycji krajowej (Dz. U Nr 53, poz. 297; zm. Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272) oraz z art. 67 ust. 2 Konstytucji PRL?”.
Zdaniem Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodność przepisów wymienionych w pytaniu prawnym nasuwa wątpliwości z
następujących powodów.
W myśl art. 9 ust. 1 powołanej ustawy o transporcie drogowym i spedycji krajowej, w wypadkach przewidzianych w tym przepisie
zarobkowy transport drogowy może być prowadzony przez przedsiębiorstwa spółdzielcze transportu publicznego lub branżowego,
a w następnej kolejności przez osoby fizyczne, po uprzednim uzyskaniu zezwolenia. Jednocześnie ustawa (art. 9 ust. 3) upoważniła
Ministrów: Komunikacji i Gospodarki Komunalnej do określenia w drodze rozporządzenia trybu, zakresu i warunków udzielania
i cofania zezwoleń, o których mowa w ust. 1 art. 9. Na podstawie tego upoważnienia wydane zostało wymienione rozporządzenie
Ministrów Komunikacji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 31 lipca 1972 r. , które w § 16 ust. 1 pkt 2 ustaliło
dwa warunki, jakie musi spełniać osoba fizyczna, ubiegająca się o uzyskanie zezwolenia: znajomość