Postanowienie TK z dnia 28 lipca 2014, sygn. P 52/13

1. Postanowieniem z 21 października 2013 r. (sygn. akt II FSK 2797/11), Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) wystąpił z pytaniem prawnym, czy art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 i 2a pkt 2 w związku z art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.), w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., w zakresie, w jakim nie precyzują pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” i stanowią podstawę do ustalenia ich wartości pieniężnej wliczanej do przychodu ze stosunku pracy, są zgodne z art. 2 oraz art. 217 w związku z art. 84 Konstytucji.

Wątpliwości NSA powstały na gruncie następującego stanu faktycznego:

W toku kontroli podatkowej, przeprowadzonej w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, stwierdzono, że poniosła ona wydatki na dowóz swoich pracowników z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania pracy i z powrotem (koszt usługi został ustalony ryczałtowo, bez względu na liczbę przewożonych pracowników), a należny podatek dochodowy od osób fizycznych (dalej: podatek dochodowy) został zaniżony o kwotę przekraczającą 21 tys. zł. Spółka najpierw złożyła korektę deklaracji i uiściła należność główną wraz z odsetkami (ponad 7 tys. zł), później jednak wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty podatku (w wysokości kwoty głównej) oraz o zwrot nienależnie uiszczonych odsetek. Stwierdziła przy tym, że − pomimo wcześniejszego skorygowania deklaracji – nigdy nie zgadzała się z wnioskami kontroli, iż zapewnienie pracownikom dojazdu do pracy jest ich przychodem ze stosunku pracy. Naczelnik urzędu skarbowego odmówił stwierdzenia nadpłaty, ponieważ spółka nie przedstawiła imiennych list pracowników korzystających z przewozów ani nie wskazała dokładnej trasy przejazdu. Uznał on, że brak możliwości przypisania przez pracodawcę wartości uzyskanych świadczeń poszczególnym pracownikom był skutkiem jego zaniechań, polegających na nieprowadzeniu