Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 lipca 2011 r.
|
| Sygn. akt P 59/08 |
Uzasadnienie:
I
1. Postanowieniem z 15 maja 2008 r. (sygn. akt II Ko 59/08) Sąd Okręgowy w Płocku, II Wydział Karny, zwrócił się z pytaniem
prawnym, czy art. 8 ust. 1a ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych
za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 34, poz. 149, ze zm.; dalej: ustawa lutowa) w zakresie,
w jakim ogranicza osobom represjonowanym z powodu działalności mającej miejsce od 31 grudnia 1956 r. możliwość dochodzenia
odszkodowania za poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę do łącznej kwoty 25 000 zł, jest zgodny z art. 32
ust. 1, art. 64 ust. 2, art. 77 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
1.1. Wątpliwość co do konstytucyjności przepisów powstała w związku z rozpatrywaniem przez Sąd Okręgowy wniosku z 17 marca
2008 r. Jerzego K. o przyznanie na podstawie art. 8 ust. 1a i 2c ustawy lutowej odszkodowania i zadośćuczynienia w łącznej
kwocie 25 000 zł z tytułu bezprawnego pozbawienia go wolności, szykanowania i represjonowania za działalność związkową i niepodległościową
w latach 1980-1989. Wysokość należnego odszkodowania i zadośćuczynienia określona została na 180 000 zł, ale ze względu na
ograniczenie ustawowe powód zawęził żądanie do kwoty 25 000 zł. Następnie, dochodzone odszkodowanie i zadośćuczynienie rozszerzył
do kwoty 280 000 zł.
1.2. Pytający sąd stawia zaskarżonemu przepisowi zarzuty sformułowane w następujący sposób: „nierównego potraktowania i nierównej
ochrony praw majątkowych”, „niesprawiedliwość nierówności”, „przekroczenia granic celowości i proporcjonalności”, „ograniczenia
drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności i praw”.
Zarzut „nierównego potraktowania i nierównej ochrony praw majątkowych” pytający sąd odnosi do kryterium czasu uznanego przez
ustawodawcę na cechę różnicującą osoby represjonowane za działalność na rzecz niepodległego bytu