Wyrok TK z dnia 09 lipca 2012, sygn. P 59/11

1. Treść pytania prawnego.

Sąd Rejonowy w Białymstoku, na podstawie postanowienia z 30 listopada 2011 r. (sygn. akt VI P 42/11), przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, czy art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz. U. Nr 160, poz. 1080, ze zm.; dalej: ustawa o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym, ustawa) w zakresie, w jakim pomija okres urlopu macierzyńskiego jako umożliwiający nabycie prawa do dodatkowego wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego, w sytuacji nieprzepracowania w ciągu całego roku kalendarzowego faktycznie 6 miesięcy, jest zgodny z art. 33 ust. 2 i art. 71 ust. 2 Konstytucji.

Pytanie prawne sformułowano w toku rozpoznania sprawy o wypłatę dodatkowego wynagrodzenia rocznego za rok 2008 r. W 2008 r. w okresie od 3 marca do 18 kwietnia (45 dni) zatrudniona kobieta pozostawała na zwolnieniu lekarskim, a następnie – od 19 kwietnia (po urodzeniu dziecka) do 5 września (łącznie 140 dni) – korzystała z urlopu macierzyńskiego. W październiku 2009 r. zwróciła się do pracodawcy o przyznanie jej dodatkowego wynagrodzenia rocznego za rok 2008, wskazując, że do przepracowania okresu co najmniej 6 miesięcy w danym roku kalendarzowym, warunkującego nabycie prawa do takiego wynagrodzenia, zabrakło jej zaledwie 3 dni. Wobec odmowy pracodawcy wystąpiła na drogę sądową argumentując, że decyzja o odmowie przyznania jej dodatkowego wynagrodzenia jest krzywdząca. Pracodawca wskazywał natomiast, że powódka nie uzyskała prawa do tego wynagrodzenia, bowiem nie przepracowała faktycznie wymaganych co najmniej 6 miesięcy w danym roku kalendarzowym.

W uzasadnieniu pytania prawnego Sąd Rejonowy nawiązał do treści art. 2 ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym, wskazując na istniejący stan prawny odnoszący się do warunków przyznawania takiego wynagrodzenia. Sąd zwrócił uwagę, że