Wyrok TK z dnia 20 stycznia 2010, sygn. p 6/09

1. Marszałek Sejmu 27 kwietnia 2009 r., w trybie określonym w art. 122 ust. 1 Konstytucji, przedłożył do podpisu Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Prezydent lub wnioskodawca) ustawę z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o partiach politycznych oraz niektórych innych ustaw (dalej: zaskarżona ustawa). Przed podpisaniem powyższej ustawy, wnioskiem z 16 maja 2009 r., Prezydent na podstawie art. 122 ust. 3 Konstytucji zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 8 zaskarżonej ustawy z art. 2 i art. 11 ust. 1 Konstytucji oraz art. 10 w związku z art. 8 ust. 3 tej ustawy z art. 2 Konstytucji. Kwestionowane przez wnioskodawcę przepisy dotyczą zmiany wysokości kwoty rocznej subwencji przysługującej partiom politycznym z budżetu państwa, o której mowa w art. 28 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 857, ze zm.; dalej: ustawa o partiach politycznych), w okresie trzech ostatnich kwartałów 2009 r. oraz w 2010 r.

Formułując zarzuty w stosunku do art. 8 zaskarżonej ustawy, Prezydent wskazał, że kwestionowany przepis zmienia w okresie roku budżetowego, w czasie trwania kadencji Sejmu, algorytm służący ustalaniu wysokości subwencji przyznawanych z budżetu państwa na działalność statutową partii politycznych. W ocenie wnioskodawcy, wskazana regulacja jest sprzeczna z art. 11 ust. 1 Konstytucji statuującym zasadę pluralizmu politycznego, a także zasadami wywodzonymi z art. 2 Konstytucji – bezpieczeństwa prawnego i pewności prawa, ochrony praw słusznie nabytych oraz ochrony interesów w toku.

Uzasadniając niekonstytucyjność zaskarżonej regulacji, Prezydent wskazał na istotne znaczenie zasady pluralizmu politycznego, przewidzianej w art. 11 ust. 1 Konstytucji. Pluralizm polityczny ustanawia gwarancję, w granicach określonych przez Konstytucję i ustawy, dla wolności tworzenia i działania partii politycznych, dając w efekcie możliwość