Uzasadnienie
| ORZECZENIE |
z dnia 10 grudnia 1996 r.
|
| Sygn. akt P 6/96 |
Uzasadnienie
I
Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu do rozstrzygnięcia
pytanie prawne;
– czy przepis art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity
z 1996 r. Dz.U. Nr 47, poz. 211) uzależniający zaliczenie do 180 dni, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2, od pobierania
zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia – jest zgodny z art. 1 i art. 67 ust. 1 przepisów konstytucyjnych utrzymanych
w mocy przez art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą
i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 84, poz. 426; zm.: z 1995 r. Nr 38, poz.
184, Nr 150, poz. 729; z 1996 r. Nr 106, poz. 488).
W uzasadnieniu Wnioskodawca ustala stan faktyczny, na tle którego kwestia ta wyłoniła się w toku rozpatrywania skargi na decyzję
z 20 września 1995 r., Nr 01160/208/95 Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy we Wrocławiu utrzymującą w mocy decyzję z 26 sierpnia
1995 r., Nr S/179965/95 kierownika Rejonowego Urzędu Pracy odmawiającą przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych.
Przesłankami odmownej decyzji było stwierdzenie, że:
– skarżący zarejestrował się jako bezrobotny 26 czerwca 1995 r.,
– zasiłek chorobowy pobierał przez okres 150 dni (od 1 grudnia 1994 r. do 31 marca 1995 r.),
– w okresie od 27 grudnia 1978 r. do 29 listopada 1994 r. prowadził działalność gospodarczą,
– opłacał składki ZUS do 30 listopada 1994 r. z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej.
Według oceny organów obu instancji, skarżący nie spełnia warunków przyznania zasiłku dla bezrobotnych, gdyż prawo takie –
na podstawie art. 23 ust. 1 powołanej ustawy – przysługuje bezrobotnemu