Wyrok TK z dnia 17 maja 1999, sygn. P 6/98

Sygnatura: P 6/98
Data orzeczenia: 17 maja 1999
Sąd: Trybunał Konstytucyjny, Warszawa (TK)
Rodzaj: Wyrok

Teza

Trybunał Konstytucyjny uznał, że regulowanie przez rozporządzenie kwestii dyżurów lekarskich w sposób odmienny od ustawowej definicji czasu pracy narusza konstytucyjną zasadę ustawowego określania maksymalnych norm czasu pracy.

Istota

Dwa sądy powszechne (z Opola i Starogardu Gdańskiego) skierowały pytania prawne do Trybunału Konstytucyjnego dotyczące zgodności przepisów rozporządzeń regulujących dyżury lekarskie z Konstytucją i Kodeksem pracy. Sprawa dotyczyła zarzutów lekarzy, że za pracę podczas dyżurów nie otrzymują…

jeszcze 113 słów

Pełna notatka w aplikacji QuickMap

Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

orzeka: 1. Przepisy § 11 i § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych obowiązków i uprawnień pracowników zatrudnionych w zakładach służby zdrowia (Dz.U. Nr 51, poz. 326, 1990 r. Nr 65, poz. 387, z 1991 r. Nr 69, poz. 294, z 1992 r. Nr 20, poz. 79, z 1994 r. Nr 31, poz. 112, z 1995 r. Nr 123, poz. 595) są niezgodne z art. 66 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że naruszają konstytucyjną zasadę ustawowego określania maksymalnych norm czasu pracy; 2. Przepis § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych obowiązków i uprawnień pracowników zatrudnionych w zakładach służby zdrowia (Dz.U. Nr 51, poz. 326 z 1990 r. Nr 65, poz. 387, z 1991 r. Nr 69, poz. 294, z 1992 r. Nr 20, poz. 79, z 1994 r. Nr 31, poz. 112, z 1995 r. Nr 123, poz. 595) jest niezgodny z art. 298 oraz art. 128 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, Nr 106, poz. 668, Nr 113, poz. 717) przez to, że wykracza poza granice upoważnienia ustawowego do wydania rozporządzenia i zmienia ustawowe pojęcie czasu pracy; 3. Przepis § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych obowiązków i uprawnień pracowników zatrudnionych w zakładach służby zdrowia (Dz.U. Nr 51, poz. 326 z 1990 r. Nr 65, poz. 387, z 1991 r. Nr 69, poz. 294, z 1992 r. Nr 20, poz. 79, z 1994 r. Nr 31, poz. 112, z 1995 r. Nr 123, poz. 595) nie jest niezgodny z art. 298 oraz art. 128 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, Nr 106, poz. 668, Nr 113, poz. 717); 4. Przepisy § 11, § 12 oraz § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych obowiązków i uprawnień pracowników zatrudnionych w zakładach służby zdrowia (Dz.U. Nr 51, poz. 326 z 1990 r. Nr 65, poz. 387, z 1991 r. Nr 69, poz. 294, z 1992 r. Nr 20, poz. 79, z 1994 r. Nr 31, poz. 112, z 1995 r. Nr 123, poz. 595) nie są niezgodne z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 5. Przepis § 11 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 2 lipca 1992 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników publicznych zakładów opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 55, poz. 273 z 1993 r. Nr 41, poz. 190, z 1994 r. Nr 21, poz. 75, Nr 69, poz. 303, Nr 125, poz. 614, z 1995 r. Nr 8, poz. 42, Nr 84, poz. 424, Nr 122, poz. 594, z 1996 r. Nr 80, poz. 377, z 1997 r. Nr 24, poz. 127, Nr 34, poz. 214, z 1998 r. Nr 3, poz. 8, Nr 42, poz. 254) nie jest niezgodny z art. 112 i art. 78 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, Nr 106, poz. 668, Nr 113, poz. 717) oraz art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Uzasadnienie

WYROK
z dnia 17 maja 1999 r.
Sygn. akt P 6/98
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

WYROK

z dnia 17 maja 1999 r.

Sygn. akt P 6/98

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Uzasadnienie:

1. Postanowieniem z 21 maja 1998 r. Sąd Wojewódzki (obecnie Sąd Okręgowy) w Opolu przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie “czy przepisy § 11 i § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych obowiązków i uprawnień pracowników zatrudnionych w zakładach służby zdrowia (Dz.U. Nr 51, poz. 326 ze zm.) zgodne są z art. 32 ust. 1 i art. 66 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku.

Postanowieniem z 3 lutego 1999 r. Sąd Rejonowy w Starogardzie Gdańskim zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności:

1. “§ 12 i § 13 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych obowiązków i uprawnień pracowników zatrudnionych w zakładach służby zdrowia (Dz.U. Nr 51, poz. 326 ze zm.) z art. 298, art. 128 kp oraz art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

2. § 11 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 2 lipca 1992 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników publicznych zakładów opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 55, poz. 273 ze zm.) z art. 112 i art. 78 § 1 kp oraz art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Prezes Trybunału Konstytucyjnego 25 marca 1999 r. zarządził łączne rozpoznanie obu spraw ze względu na to, że dotyczą tej samej kwestii.

2. Pytanie prawne postawione przez Sąd Wojewódzki w Opolu ma związek z pozwem lekarzy podnoszących, że ich pracodawca (Wojewódzkie Centrum Medyczne w Opolu) wypłaca na ich rzecz wynagrodzenie za obligatoryjny dyżur zakładowy zgodnie ze stawką osobistego zaszeregowania bez dodatków za pracę w godzinach nadliczbowych. Zdaniem powodów dyżur lekarski stanowi szczególny rodzaj

jeszcze 6139 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo