Postanowienie TK z dnia 19 października 2006, sygn. P 7/06

1. Sąd Rejonowy w Starogardzie Gdańskim – postanowieniem z 24 stycznia, które zostało następnie zmienione postanowieniem z 20 lutego 2006 r. – rozpoznając sprawę o sygn. akt I Co 1486/06 zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 49 ust. 1 zdanie 1-5 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 133, poz. 882 ze zm.; dalej: ustawa o komornikach), w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 19 i 24 lit. a ustawy z dnia 24 września 2004 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 236, poz. 2356; dalej: ustawa nowelizująca), jest zgodny z art. 2 Konstytucji.

Powyższe pytanie prawne Sąd Rejonowy zadał w związku z rozstrzyganiem zawisłej przed nim sprawy, której stan faktyczny przedstawiał się następująco. Dłużnik w skardze na czynności komornika zarzucił, że ten ostatni wydał postanowienie o ustaleniu kosztów postępowania egzekucyjnego z naruszeniem art. 772 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeksu postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.; dalej: k.p.c.) oraz art. 49 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych. Dłużnik twierdził, że naruszono przede wszystkim art. 49 ust. 1 ustawy o komornikach w brzmieniu tego przepisu, które zostało ustalone mocą ustawy nowelizującej. Komornik nie powinien bowiem prowadzić postępowania i pobierać pełnej opłaty stosunkowej po cofnięciu wniosku o egzekucję przez wierzyciela, albowiem wówczas ma obowiązek umorzyć postępowanie na podstawie art. 827 § 1 k.p.c. Wysokość opłaty w takiej sytuacji powinna być uzależniona od wysokości wyegzekwowanej kwoty. Wskazując na taką wykładnię przepisów, dłużnik powołał się na ustalenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 maja 2005 r., który zapadł w sprawie o