Orzeczenie TK z dnia 13 lipca 1993, sygn. P 7/92

Sygnatura: P 7/92
Data orzeczenia: 13 lipca 1993
Sąd: Trybunał Konstytucyjny, Warszawa (TK)

Teza

Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął, że dyskryminujące wyłączenie byłych przedsiębiorców spod korzystniejszych zasad wypłaty zasiłku dla bezrobotnych narusza konstytucyjne zasady sprawiedliwości społecznej i równości.

Istota

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie i jego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku skierowały do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawne dotyczące zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu. Chodziło o art. 21 ust. 2 (ograniczenie okresu wypłacania zasiłku do 12 miesięcy) oraz art. 21 ust. 5 pkt 1 (przyznający prawo do zasiłku do emerytury tylko osobom z długim stażem pracy etatowej, pomijający osoby prowadzące działalność gospodarczą). Pytania wynikały…

jeszcze 153 słowa

Pełna notatka w aplikacji QuickMap

Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

orzeka: 1) przepis art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz. U. Nr 106, poz. 457; zm.: z 1992 r. Nr 21, poz. 84 i Nr 78, poz. 394) nie jest niezgodny z art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej pozostawionym w mocy na podstawie art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 1992 r. Nr 84, poz. 426); 2) przepis art. 21 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz. U. Nr 106, poz. 457; zm.: z 1992 r. Nr 21, poz. 84 i Nr 78, poz. 394) w zakresie w jakim pomija bezrobotnych, którzy podlegali ubezpieczeniu społecznemu z tytułu "innej pozarolniczej działalności", jest niezgodny z art. 1 i art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej pozostawionymi w mocy Ustawą Konstytucyjną powołaną w pkt 1 orzeczenia; ponadto Skład Orzekający w niniejszej sprawie przedstawia Prezesowi Trybunału stanowisko o potrzebie wszczęcia z inicjatywy własnej Trybunału Konstytucyjnego postępowania o zbadanie zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 13, poz. 60) w zakresie dotyczącym pomocy społecznej dla bezrobotnych, którzy utracili prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

Uzasadnienie

ORZECZENIE
z dnia 13 lipca 1993 r.
Sygn. akt P 7/92

ORZECZENIE

z dnia 13 lipca 1993 r.

Sygn. akt P 7/92

Uzasadnienie

Skład Orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 6 listopada 1992 r. postanowił przedstawić do rozstrzygnięcia Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne:

Czy przepis art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz. U. Nr 106, poz. 457; zm.: z 1992 r. Nr 21, poz. 84 i Nr 78, poz. 394) jest zgodny z art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?

Przedstawione pytanie prawne co do zgodności aktu ustawodawczego z Konstytucją wyłoniło się w związku z postępowaniem sądowym wszczętym w sprawie Nr WBP-9112-K/151/92 skargą na decyzję administracyjną orzekającą na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu utratę prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 1 grudnia 1992 r.

Przy rozpoznawaniu powyższej sprawy Składowi Orzekającemu Naczelnego Sądu Administracyjnego nasunęły się istotne wątpliwości co do zgodności art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu z art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie postanawiającym o realizacji zasady sprawiedliwości społecznej przez RP.

Zdaniem Składu Orzekającego NSA realizacja zasady sprawiedliwości społecznej wymaga zabezpieczenia warunków egzystencji między innymi także ludziom zdolnym do pracy i gotowym do jej podjęcia w ramach stosunku pracy w pełnym wymiarze czasu pracy, ale nie mającym pracy. Po upływie 12 miesięcy pobierania zasiłku dla bezrobotnych (art. 21 ust. 2 powołanej ustawy) trudno sytuację takich bezrobotnych uznać za jednakową z tymi osobami, które uchylają się od podjęcia zatrudnienia, czy też z osobami, które uchylają się od podjęcia zatrudnienia, czy też z osobami, które z powodu niezdolności do pracy są zmuszone do korzystania z różnych form pomocy społecznej w trybie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1993 r.

jeszcze 5775 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo