Postanowienie TK z dnia 20 stycznia 2010, sygn. P 70/08

1. Postanowieniem z 16 czerwca 2008 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, I Wydział Cywilny (dalej: sąd pytający), zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 357 § 2 zdanie drugie w związku z art. 13 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim zwalnia sąd z obowiązku sporządzenia uzasadnienia postanowienia oddalającego skargę na czynność komornika, na które nie przysługuje zażalenie, jest zgodny z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz z art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja).

Pytanie zostało zadane na tle następującego stanu faktycznego. 28 września 2007 r. Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim wydał wyrok zasądzający obowiązek zapłaty przez spółkę na rzecz wierzyciela zaległej należności pieniężnej (sygn. akt V GC UPR 262/07). W postanowieniu z 26 marca 2008 r. Sąd Okręgowy w Łodzi, X Wydział Gospodarczy, oddalił zażalenie dłużnika na postanowienie Sądu Rejonowego (sygn. akt X Gz 509/07). W celu zabezpieczenia należności dochodzonej przez wierzyciela przed sądem rejonowym prowadzone było przez komornika sądowego działającego w rewirze sądu pytającego postępowanie zabezpieczające (sprawa zabezp. I KM 2293/07). W piśmie z 20 lutego 2008 r. dłużnik wniósł o przekazanie na rzecz wierzyciela zabezpieczonej w tym postępowaniu kwoty bez wszczynania postępowania egzekucyjnego. 14 kwietnia 2008 r. do komornika sądowego wpłynął wniosek egzekucyjny wierzyciela. Po jego uzupełnieniu przez wierzyciela, 22 kwietnia 2008 r. komornik sądowy wszczął postępowanie egzekucyjne w stosunku do dłużnika (sprawa egz. KM 1179/08)