Wyrok TK z dnia 29 maja 2007, sygn. P 8/06

1. Postanowieniem z 17 listopada 2005 r. (sygn. akt II SA/Op 112/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu (dalej: WSA) zwrócił się z pytaniem prawnym, czy art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255, ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach rodzinnych) w zakresie, w jakim wyłącza z pojęcia osoby uczącej się osobę pełnoletnią, uczącą się i niepozostającą na utrzymaniu rodziców w związku z ugodą sądową, na mocy której rodzice zobowiązali się do płacenia alimentów, które to wyłączenie skutkuje nieprzysługiwaniem takiej osobie prawa do zasiłku, z uwagi na treść art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, jest zgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji.

Wątpliwości WSA powstały na tle następującego stanu faktycznego. Prezydent Miasta Opola decyzją z 17 listopada 2004 r. odmówił Januszowi Tarasiukowi przyznania zasiłku rodzinnego oraz dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. Zdaniem organów I i II instancji zainteresowany nie spełnia określonych w art. 3 pkt 13 ustawy o świadczeniach rodzinnych kryteriów uznania za „osobę uczącą się”, gdyż swoje uprawnienia do alimentów udokumentował ugodą sądową, zamiast wyrokiem sądu. Rozpoznając skargę zainteresowanego, WSA powziął wątpliwości co do zgodności art. 3 pkt 13 ustawy o świadczeniach rodzinnych z art. 2 i art. 32 Konstytucji.

Zdaniem WSA nie można uznać za zgodną z zasadą państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej sytuacji, w której przepisy prawa cywilnego umożliwiają obywatelom wybór sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w drodze ugody sądowej lub wyroku, a z kolei, w innych regulacjach prawnych, z powodu tego wyboru, ograniczają prawa