Wyrok TK z dnia 03 grudnia 2009, sygn. p 8/09

1. Wnioskiem z 20 lipca 2009 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: wnioskodawca) wystąpił w trybie art. 122 ust. 3 Konstytucji do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności trzech przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o zmianie ustawy o transporcie kolejowym (dalej: ustawa zmieniająca). Zakwestionowany art. 1 pkt 10, w części dotyczącej art. 22 ust. 15 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94, ze zm.; dalej: u.t.k.), narusza, zdaniem wnioskodawcy, wyrażoną w art. 87 ust. 1 Konstytucji zasadę skończonego zbioru źródeł prawa, przez to, że powołuje jako źródła prawa niewymienione w tym przepisie Konstytucji „międzynarodowe porozumienia” i „umowy dwustronne”. Kolejny zaskarżony przepis, art. 1 pkt 12 ustawy zmieniającej, w części dotyczącej art. 29a ust. 1 u.t.k., jest – zdaniem wnioskodawcy – niezgodny z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji. Przepis ten, zdaniem wnioskodawcy, zwalnia przewoźników mających siedziby w innych państwach Unii Europejskiej (dalej: UE) z obowiązku posiadania specjalnych uprawnień dla uzyskania dostępu do infrastruktury kolejowej w Polsce, przez co narusza zasady równego traktowania i niedyskryminacji w życiu gospodarczym wobec przewoźników mających siedzibę na terytorium Polski, którzy nie mają takiego przywileju w uzyskiwaniu dostępu do infrastruktury kolejowej w innych państwach UE. Ostatni z zaskarżonych przepisów – art. 1 pkt 6 ustawy zmieniającej, w części dotyczącej dodanego do u.t.k. art. 14a ust. 2 – jest, w ocenie wnioskodawcy, niezgodny z art. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim narusza nakaz określoności przepisów prawa, przez to, że określa uprawnienia nadzorcze Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego (dalej: UTK) w formie katalogu otwartego.

1.1. Zgodnie z wyjaśnieniami wnioskodawcy, ustawa zmieniająca wykonuje prawo UE w zakresie trzech aktów prawnych wchodzących w skład tzw. trzeciego pakietu