Wyrok TK z dnia 27 stycznia 2004, sygn. P 9/03

1. Sąd Okręgowy w Warszawie Wydział X Karny Odwoławczy, po podjęciu postanowienia z dnia 12 lutego 2003 r. (sygn. X Waz 232/02) wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym:

1) czy zgodny z art. 92 Konstytucji jest przepis art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515);

2) czy zgodny jest z art. 1 cyt. wyżej ustawy – Prawo o ruchu drogowym przepis § 58 ust. 4 (błędnie oznaczony w sentencji pytania jako § 58 ust. 4 pkt 4) rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 1999 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem z dnia 24 sierpnia 2000 r. (Dz. U. Nr 72, poz. 850), a w szczególności, czy przepis ten może stanowić podstawę do ukarania za wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. w wyniku nieopłacenia opłaty za parkowanie w strefie parkowania.

W uzasadnieniu pytania prawnego Sąd stwierdził, iż w sprawie podstawowe znaczenie ma wyjaśnienie, czy art. 7 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym (dalej: zaskarżonej ustawy) jest zgodny z art. 92 Konstytucji. Zgodnie bowiem z art. 92 Konstytucji rozporządzenia są wydawane przez organy wskazanie w Konstytucji na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie. Tymczasem – zdaniem Sądu – kwestionowany przepis ustawy daje organom rządowym zbyt daleko idące uprawnienia odnośnie określenia znaczenia i zakresu obowiązywania m.in. znaków drogowych. Niedostosowanie się do treści znaku D-44 (parkowanie w strefie niestrzeżonego parkowania bez uiszczenia opłaty) było zaś podstawą do złożenia wniosku o ukaranie w sprawie, w związku z którą skierowane zostało pytanie prawne. W dalszej części uzasadnienia pytania prawnego