Wyrok TK z dnia 31 stycznia 2005, sygn. P 9/04

1. Sąd Okręgowy w Toruniu postanowieniem z 2 czerwca 2004 r. przedstawił pytanie prawne co do zgodności art. 22 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623; dalej: Przepisy wprowadzające Prawo celne) z art. 42 ust. 1 i art. 2 Konstytucji. Pytanie prawne zostało sformułowane w związku z toczącym się postępowaniem sądowym w oparciu o następujący stan faktyczny. Witold F. został oskarżony przez Urząd Celny w Toruniu o to, że nie zachował w maju 2003 r. warunku odprawy czasowej samochodu osobowego objętego tą procedurą na podstawie zgłoszenia dokonanego w formie ustnej, poprzez niedokonanie powrotnego wywozu samochodu lub niepodjęcie czynności w celu nadania temu towarowi nowego przeznaczenia celnego. Takie postępowanie naraziło Skarb Państwa na uszczuplenie cła i wypełniało znamiona art. 88 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 83, poz. 930 ze zm.; dalej: k.k.s.). Sąd Rejonowy w Brodnicy uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 88 § 1 k.k.s. i odstąpił od wymierzenia kary, lecz na podstawie art. 30 § 3 k.k.s. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa samochodu osobowego. Wyrok ten został zaskarżony do Sądu Okręgowego. Urząd Celny w Toruniu złożył pisemną odpowiedź na środek odwoławczy, domagając się nieuwzględnienia apelacji i utrzymania zaskarżonego orzeczenia w mocy. Wobec uzyskania z dniem 1 maja 2004 r. przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, przedstawiciel oskarżyciela publicznego, powołując się na art. 22 Przepisów wprowadzających Prawo celne, wskazał na wynikającą z niego potrzebę stosowania przepisów dotychczasowych w odniesieniu do czynu, który został popełniony przed