Wyrok TK z dnia 25 marca 2010, sygn. P 9/08

1. Postanowieniem z 7 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne czy art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, ze zm.; dalej: ustawa o transporcie drogowym) w związku z pkt 4.1 załącznika do tej ustawy w zakresie, w jakim zrównują odpowiedzialność osób, które uiściły opłatę za przejazd po drogach krajowych, ale nie posiadały karty opłaty drogowej w pojeździe w czasie kontroli, z osobami, które należnej opłaty za przejazd w ogóle nie uiściły, są zgodne z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji.

Wątpliwości sądu pytającego powstały w związku z następującym stanem faktycznym:

Decyzją z 9 marca 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Gdańsku nałożył na Zbigniewa S. kary pieniężne w wysokości: 8 tys. zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz 3 tys. zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej w Gdyni decyzją z 8 czerwca 2007 r. Organ odwoławczy, odnosząc się do kwestii uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, wskazał, że z przepisów wyraźnie wynika, iż nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty karta, która w chwili kontroli nie znajdowała się w pojeździe. Oznacza to, że przedłożenie przez stronę karty opłaty drogowej dopiero na etapie postępowania odwoławczego nie pozwala na uznanie, że ww. opłata została uiszczona. Na powyższe rozstrzygnięcie Zbigniew S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zakwestionował w niej nałożenie na niego ww. kar pieniężnych jako środków niewspółmiernych do wagi popełnionych wykroczeń.

Zakwestionowana regulacja określa wysokość