Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 listopada 2016 r.
|
| Sygn. akt P 91/15 |
Uzasadnienie
I
1. Sąd Okręgowy w Gdańsku, Wydział XV Cywilny (dalej: SO w Gdańsku lub sąd pytający), w postanowieniu z 23 marca 2015 r. (data
wpływu do Trybunału Konstytucyjnego: 21 kwietnia 2015 r.), sygn. akt XV C 825/14, zwrócił się do Trybunału z pytaniem prawnym,
czy art. 39b ust. 1 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U.2016.1491,
ze zm.; dalej: ugnr),w zakresie określającym należne Agencji Nieruchomości Rolnych wynagrodzenie za korzystanie z nieruchomości
przez osobę władającą nią bez tytułu prawnego w wysokości stanowiącej 5-krotność wywoławczej wysokości czynszu, który byłby
należny od tej nieruchomości, gdyby była ona przedmiotem umowy dzierżawy po przeprowadzeniu przetargu (dalej: 5-krotność czynszu
dzierżawnego), jest niezgodny z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji.
1.1. Pytanie prawne zostało sformułowane na tle następującego stanu faktycznego:
Pozwana, której sprawę rozpatruje sąd pytający, była od 8 grudnia 2006 r. do 11 lipca 2012 r. dzierżawcą nieruchomości rolnych,
wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa i zarządzanych przez Agencję Nieruchomości Rolnych, Oddział Terenowy
w Gdańsku (dalej: ANR, Agencja albo powódka). Z łączącej strony umowy dzierżawy wynikało, że w razie niewydania nieruchomości
po rozwiązaniu lub wygaśnięciu stosunku dzierżawy w umówionym terminie, Agencja ma prawo do naliczania wynagrodzenia za bezumowne
korzystanie przez pozwaną z nieruchomości w wysokości dotychczasowego czynszu, powiększonej o karę umowną w wysokości 25%
tego czynszu.
Z powodu powtarzających się opóźnień w zapłacie czynszu umowa dzierżawy została rozwiązana przez Agencję 12 lipca 2012 r.,
a wydanie nieruchomości miało nastąpić 7 grudnia 2012 r. (terminy wskazane przez Agencję). Pozwana korzystała jednak z nierucho-mości
bez tytułu prawnego do 9 września 2013 r. Agencja zażądała w związku z tym wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania
z nieruchomości i po bezskutecznych wezwaniach do zapłaty skierowała w tej sprawie pozew do sądu pytającego. Jako podstawę
swoich roszczeń wskazała