Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 lipca 2007 r.
|
| Sygn. akt SK 1/07 |
Uzasadnienie:
I
1. W skardze konstytucyjnej z 30 października 2006 r. spółka „AR-GIPS” sp. z o.o. w Szczecinku zaskarżyła art. 3989 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) zarzucając
mu naruszenie – określonej w art. 2 Konstytucji – zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, oraz
naruszenie zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji) i prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji).
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z ostatecznym orzeczeniem – postanowieniem Sądu Najwyższego z 26 lipca 2006
r. (sygn. akt II CSK 155/06). Postanowieniem tym Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i odmowy
tej nie uzasadnił.
Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżąca spółka zakwestionowała art. 3989 § 2 tylko w zakresie zdania drugiego tego przepisu, który zwalnia Sąd Najwyższy z obowiązku sporządzania pisemnych uzasadnień
postanowień odmawiających przyjęcia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej podkreślono, że normy prawa w systemie
realizującym zasady sprawiedliwości społecznej nie mogą prowadzić do zachwiania równowagi pomiędzy dobrem ogólnym a prawem
jednostki (podmiotów podobnych). Konstruowanie przepisu, który naruszając prawo do rzetelnego sądu – poprzez brak wyjaśnienia
podstaw takiego a nie innego rozstrzygnięcia – nie może być uzasadnione tylko interesem powszechnym, polegającym na usprawnieniu
postępowania przed Sądem Najwyższym. Usprawnienie działalności tego organu poprzez tzw. przedsąd nie może kolidować z wolnościami
i prawami konstytucyjnymi jednostki, a obywatel ma prawo oczekiwać, że rozwiązanie problemów sprawności działania i wydajności władzy sądowniczej w państwie prawa dokonane będzie odpowiednimi środkami, które nie obrócą się przeciwko niemu.
Konieczna jest tu równowaga, która chroni prawa wnoszącego kasację. Dlatego też zaskarżony art. 3989 § 2 narusza art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Uzasadniając naruszenie przez ustawodawcę art. 2 Konstytucji,