Postanowienie TK z dnia 14 grudnia 2022, sygn. SK 1/20

1. Skarga konstytucyjna z 28 września 2018 r. została złożona w związku z następującym stanem faktycznym:

Skarżąca, jako studentka legitymująca się wysoką średnią ocen uzyskanych w poprzedzającym roku akademickim, 25 października 2016 r. złożyła do Międzywydziałowej Komisji Stypendialnej wniosek o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów na rok akademicki 2016/2017.

Decyzją z 15 listopada 2016 r. Komisja Stypendialna odmówiła przyznania skarżącej wnioskowanego stypendium, wskazując, że skarżąca w 2015 r. ukończyła studia i uzyskała tytuł zawodowy magistra, a zatem nie spełnia warunków przyznania stypendium.

Po wniesieniu przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Komisja Stypendialna – decyzją z 17 stycznia 2017 r. – utrzymała w mocy decyzję z 15 listopada 2016 r.

22 marca 2017 r. skarżąca zaskarżyła w całości wyżej wymienione decyzje Komisji Stypendialnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA), wnosząc o ich uchylenie jako niezgodnych z prawem, w szczególności z art. 70 ust. 4 i art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 Konstytucji. Dodatkowo skarżąca wniosła o przedstawienie przez WSA Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności art. 184 ust. 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1842, ze zm.; dalej: u.p.s.w.) z Konstytucją.

Wyrokiem z 14 września 2017 r. WSA oddalił skargę, odmawiając jednocześnie zadania Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że Trybunał Konstytucyjny odniósł się do zaskarżonego przepisu w wyroku z 5 listopada 2013 r. (sygn. K 40/12), orzekając, że w zakresie, w jakim wyłącza on prawo studentów kontynuujących naukę na drugim kierunku po ukończeniu jednego kierunku studiów do otrzymywania stypendiów, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.s.w., jest zgodny z art. 32