Postanowienie TK z dnia 05 czerwca 2025, sygn. SK 1/21

1. W skardze konstytucyjnej z 23 lutego 2018 r. (data nadania) H.P. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru, wskazała, że art. 199 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 155; dalej: k.p.c.) w związku z art. 78 ust. 2-4 oraz art. 79-80 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121; dalej: u.g.n. lub ustawa o gospodarce) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna wniesiona została na tle następującego stanu faktycznego:

Wnioskiem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) skarżąca zakwestionowała decyzję Prezydenta W. o wypowiedzeniu opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu w dotychczasowej wysokości i ustaleniu opłaty rocznej w nowej wysokości od 1 stycznia 2010 r. SKO uwzględniło wniosek skarżącej i ustaliło zobowiązanie do uiszczania opłaty rocznej w wysokości dotychczasowej, tj. obowiązującej do 31 grudnia 2009 r. Prezydent W. wniósł sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia do sądu rejonowego. W związku z tym, zgodnie z art. 80 ust. 2 u.g.n., orzeczenie SKO utraciło moc, natomiast wniosek skarżącej inicjujący postępowanie przed SKO zastąpił pozew sądowy w przedmiotowej sprawie. W kolejnym etapie, wobec nieuzupełnienia przez skarżącą braków formalnych we wskazanym terminie, sąd rejonowy zarządził zwrot pozwu. W tym stanie rzeczy skarżąca wystąpiła z nowym, skierowanym bezpośrednio do sądu, pozwem o aktualizację wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, który został odrzucony. Sąd wskazał, że pierwszy pozew w sprawie, tj. wniosek wniesiony w trybie ustawy o gospodarce, został prawomocnie zwrócony wobec nieuzupełnienia braków formalnych w terminie, kolejny zaś pozew został wniesiony z pominięciem procedury wskazanej w art. 78-80 u.g.n. Przewiduje ona wystąpienie w pierwszej kolejności do SKO o ustalenie, że aktualizacja opłaty